دو چشم که ماندنی باشد ٬

دو چشم که وقتی حضورش را خواستم

دیگر در حسرت نگاهش نباشم

و گشتی و گشتی ٬ گشتی و نیافتی

آمدی ٬ پر از دلواپسی .

آمدی و ندیدی ٬

از پیچ جاده که می آمدی آن دو چشم با تو بود

و تو در حسرت داشتنش هیچ چیز را ندیدی .

چشمانت را ببند ٬ حضور را تجربه کن .

آنجا ٬ درست کمی بالاتر از صدا ٬ دو چشم ، نگران دلواپسی های توست ٬

تو را می بیند و لحظه ای نیست که از دلواپسی هایت داستانی برای دل کوچکش نسازد ....

آنها چشمان من است ...

فکر می کردم آنقدر از نگاهم بیزار شده ای

که دور دور رفته ای

و اما دور شده بودی تا پا به پا شدنت را نبینم

و اشکهای خداحافظی را

برای رسیدن به تو

پا پیش گذاشتم

خودم را قسمت کردم

تو را سهم تمام رویاهایم کردم

انصاف نبود